وقتی خانوادهای از لیبریا در دهه ۱۹۹۰ به آمریکا مهاجرت کرد، نخستین محل زندگی آنها آپارتمان کوچک مادربزرگ در ماساچوست بود. این خانه به پناهگاهی تبدیل شد تا والدین بتوانند کار پیدا کنند، پول پسانداز کنند و بعدها خانه مستقلی داشته باشند. در مقابل، مادربزرگ نیز از همراهی خانواده بهره میبرد.
زندگی چندنسلی که در آن پدربزرگها، مادربزرگها، والدین و فرزندان زیر یک سقف زندگی میکنند، سالها در بسیاری از فرهنگهای جهان رایج بوده است. اکنون با افزایش فشار اقتصادی، این مدل زندگی در آمریکا نیز رو به گسترش است.
در اوهایو، زنی ۹۰ ساله اکنون با ۱۳ نفر از اعضای خانواده خود زندگی میکند؛ از فرزندان گرفته تا نتیجهها. آنها هزینه اجاره ماهانه ۷۰۰ دلاری خانه را تقسیم میکنند و در نگهداری از کودکان به یکدیگر کمک میکنند. به گفته او، بزرگترین مزیت این سبک زندگی کاهش هزینهها در شرایط گرانی است.
افزایش تورم در آمریکا باعث شده هزینه مواد غذایی، سوخت و برق بالا برود، در حالی که درآمدها همگام با هزینه مسکن و نگهداری از کودکان رشد نکرده است. همچنین بسیاری از سالمندان آمریکایی با کمبود پسانداز بازنشستگی مواجه هستند و همین موضوع زندگی خانوادگی مشترک را به گزینهای عملی تبدیل کرده است.
تغییر ساختار خانوادهها نیز در این روند نقش دارد. افزایش طلاق و رشد تعداد کودکانی که والدینشان جدا از هم زندگی میکنند، باعث شده خانههای چندنسلی بیشتر شوند. بسیاری از خانوادهها این سبک زندگی را نه از روی علاقه، بلکه از روی ضرورت اقتصادی انتخاب میکنند.
زنی ۳۷ ساله پس از پایان ازدواج ۱۳ ساله خود مجبور شد خانه مشترکش را ترک کند. والدینش برای کمک به نگهداری از فرزندان و کاهش فشار مالی به خانه او نقل مکان کردند. او میگوید این مدل زندگی لزوماً عقبگرد نیست و میتواند نوعی سیستم حمایتی هوشمندانه باشد.
در بازار مسکن نیز خانوادهها بیش از گذشته برای خرید خانه به حمایت والدین وابسته شدهاند. طبق گزارش انجمن ملی مشاوران املاک آمریکا، بین سالهای ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۴ حدود ۱۷ درصد خریداران خانه، ملک چندنسلی خریداری کردهاند؛ رقمی که سال قبل ۱۴ درصد بود.
در برخی محلههای نیویورک، حضور چند نسل از یک خانواده در یک ساختمان یا حتی یک خیابان به موضوعی عادی تبدیل شده است. بسیاری از والدین برای خرید خانه به فرزندان بزرگسال خود کمک میکنند و بخشی از ساختمان را نیز برای سکونت خود نگه میدارند.
شرکتهای ساختمانی هم به این تغییر واکنش نشان دادهاند. برخی خانههای جدید با آپارتمان مستقل داخلی طراحی میشوند که دارای اتاق خواب، آشپزخانه، حمام و فضای نشیمن جداگانه هستند. این طراحیها همزمان امکان حفظ حریم خصوصی و نزدیکی خانوادگی را فراهم میکند.
بسیاری از خانوادهها ترجیح میدهند به جای استخدام پرستار کودک، از حضور پدربزرگ و مادربزرگ در خانه استفاده کنند. سازندگان مسکن معتقدند گرچه شکل زندگی تغییر کرده، اما تمایل خانوادهها برای مراقبت از عزیزانشان همچنان پابرجاست.