قرارداد نفتی ۱۰۰ میلیارد دلاری دولت دونالد ترامپ با شرکت نورث امریکن بلو انرژی پارتنرز (نَبِپ) که از آن به‌عنوان «بزرگ‌ترین قرارداد نفتی تاریخ جهان» یاد شده، با افزایش پرسش‌ها درباره منابع مالی، توان حفاری و ظرفیت اجرایی این شرکت برای توسعه ذخایر عظیم نفتی ونزوئلا روبه‌رو شده است.
شرکت خصوصی نَبِپ مدعی است تولید نفت خود در ونزوئلا را به ۲۲۳ هزار بشکه در روز رسانده و قصد دارد با افزایش تعداد دکل‌های حفاری، ظرفیت تولید را در نهایت به بیش از یک میلیون بشکه در روز افزایش دهد. با این حال، چالش‌های مالی و عملیاتی همچنان آینده این پروژه را با ابهام مواجه کرده است.
خبرگزاری رویترز با استناد به گفت‌وگو با بیش از ۱۲ نفر از کارکنان صنعت نفت، پیمانکاران و فعالان این حوزه گزارش داده است که نَبِپ ممکن است برای جذب نیروی انسانی، تأمین دکل‌های حفاری و فراهم کردن سرمایه موردنیاز جهت توسعه منابع نفتی ونزوئلا با مشکلات جدی مواجه شود.
پس از ربایش نیکلاس مادورو توسط نیروهای آمریکایی در ژانویه، دولت موقت مورد حمایت آمریکا تغییراتی در چارچوب‌های قانونی، نظارتی و تجاری صنعت نفت ونزوئلا ایجاد کرده است. این تغییرات زمینه بازگشت سرمایه‌گذاران بین‌المللی به این کشور را فراهم کرده و شرکت‌های مختلفی برای توسعه میادین نفتی وارد همکاری با دولت ونزوئلا شده‌اند.
شرکت انی، رپسول و هالیبرتون از جمله مجموعه‌هایی هستند که فعالیت خود را در ونزوئلا از سر گرفته‌اند یا قراردادهایی برای توسعه و حفاری میادین نفتی منعقد کرده‌اند.
شرکت بزرگ نفتی شورون آمریکا نیز متعهد شده است طی پنج سال آینده بیش از ۷ میلیارد دلار در ونزوئلا سرمایه‌گذاری کند. هدف این شرکت بیش از دو برابر کردن تولید نفت خود در این کشور و رساندن آن به حدود ۶۰۰ هزار بشکه در روز تا سال ۲۰۳۱ است.
در این میان، شرکت نورث امریکن بلو انرژی پارتنرز به مدیریت آلخاندرو بتانکورت، تاجر متولد ونزوئلا، یکی از بازیگران اصلی نظم جدید نفتی این کشور محسوب می‌شود.
بر اساس اطلاعات منتشرشده از سوی کاخ سفید، مقام‌های دولت موقت ونزوئلا امتیاز بهره‌برداری ۱۰۰ ساله از ۱۷ میدان نفتی را به این شرکت واگذار کرده‌اند. این میدان‌ها در مجموع حدود ۶۵ میلیارد بشکه ذخایر اثبات‌شده نفت دارند و توسعه زیرساخت‌های موردنیاز آن‌ها ممکن است به سرمایه‌گذاری حدود ۱۰۰ میلیارد دلاری نیاز داشته باشد.
با وجود ابعاد بزرگ این توافق، گزارش‌ها حاکی از آن است که نَبِپ برای اجرای برنامه‌های خود با دشواری‌هایی در زمینه استخدام نیروی کار، دسترسی به تجهیزات حفاری و تأمین منابع مالی مواجه است.
این شرکت گزارش رویترز را رد کرده و گفته است این رسانه با وجود دریافت پاسخ‌های تفصیلی به پرسش‌های خود، تنها بخش‌هایی از اطلاعات را منتشر کرده که با روایت جانبدارانه آن مطابقت داشته است. نَبِپ تأکید کرده توانایی اجرای برنامه‌های خود را دارد.
این شرکت در آخر هفته اعلام کرد که تعداد دکل‌های حفاری مستقر در ونزوئلا در ماه نوامبر به ۴۱ دستگاه خواهد رسید. این رقم بخشی از مجموع ۶۰ دکلی است که در ماه اکتبر برای فعالیت در این کشور اعلام شده بود.
در حال حاضر، نَبِپ ۹ دکل حفاری در اختیار دارد که برای حفر چاه‌های جدید در ونزوئلا استفاده می‌شوند. سه دستگاه در بلوک خونین ۱۰ در کمربند نفتی اورینوکو فعال هستند، سه دستگاه دیگر به‌زودی در همین منطقه فعالیت خود را آغاز می‌کنند و سه دکل نیز در حال بازسازی یا انتقال به محل استقرار هستند.
به گفته شرکت، چهار دکل دیگر نیز از شهر هیوستون آمریکا و کشورهای برزیل و کلمبیا به ونزوئلا ارسال می‌شوند.
آلخاندرو بتانکورت، مدیرعامل نَبِپ، در بیانیه‌ای اعلام کرده است که هزینه خرید و تأمین تمام این دکل‌ها از محل درآمد نفت تولیدشده توسط خود شرکت پرداخت می‌شود. به گفته او، این همان راهبرد سرمایه‌گذاری مجددی است که پیش‌تر امکان افزایش ۱۰ برابری تولید شرکت را طی دو سال فراهم کرده است.
نَبِپ می‌گوید طی دو سال گذشته و با حدود یک میلیارد دلار سرمایه‌گذاری از منابع داخلی شرکت، تولید نفت خود در ونزوئلا را از ۱۸ هزار بشکه در روز به ۲۲۳ هزار بشکه در روز افزایش داده است.
این شرکت همچنین اعلام کرده حقوق تجاری‌سازی بیش از ۶۵ میلیارد بشکه از ذخایر نفتی اثبات‌شده رده یک (P1) ونزوئلا را در اختیار دارد و قصد دارد نزدیک به ۱۰۰ میلیارد دلار برای افزایش ظرفیت تولید و بهبود زیرساخت‌های نفت و گاز سرمایه‌گذاری کند. هدف کوتاه‌مدت شرکت نیز رساندن تولید به بیش از یک میلیون بشکه نفت در روز است.
نَبِپ در پاسخ به گزارش رویترز اعلام کرده است که برنامه تجاری فعلی این شرکت شامل جذب منابع مالی خارجی یا عرضه سهام جدید نیست. این شرکت مدعی است تاکنون بدون دریافت سرمایه خارجی توانسته تولید خود را افزایش دهد و قصد دارد با سرمایه‌گذاری مجدد صدها میلیون دلار در هر ماه، ظرفیت تولید را گسترش دهد.
با این حال، این شرکت خصوصی تاکنون جزئیات چندانی درباره نحوه تأمین مالی فعالیت‌های خود منتشر نکرده است.
برآوردهای منتشرشده از سوی مؤسسه اطلاعات انرژی ریستاد نیز نشان می‌دهد رقم ۱۰۰ میلیارد دلار اعلام‌شده از سوی نَبِپ، نیاز مالی بلندمدت این شرکت را نشان می‌دهد و به معنای تأمین یا تعهد قطعی این میزان سرمایه در کوتاه‌مدت نیست. همچنین ساختار دقیق تأمین مالی این پروژه هنوز اعلام نشده است.
با وجود این ابهامات، انتظار می‌رود تولید نفت ونزوئلا در سال‌های آینده افزایش یابد. این رشد تنها به فعالیت‌های نَبِپ و شورون محدود نخواهد بود و شرکت‌های بین‌المللی دیگری نیز در حال بازگشت به صنعت نفت این کشور هستند.
شرکت کانتیننتال ریسورسز برای بهره‌برداری و توسعه بلوک آیاکوچو ۲ در کمربند نفتی اورینوکو، تفاهم‌نامه‌ای با شرکت دولتی نفت ونزوئلا (پی‌دی‌وی‌اس‌ای) امضا کرده است. این شرکت قرار است با سهم مالکیت ۱۰۰ درصدی، بهره‌برداری از این بلوک را بر عهده بگیرد. برآوردها نشان می‌دهد این منطقه حدود ۳۰ میلیارد بشکه منابع نفتی درجا دارد.
شرکت ایتالیایی انی نیز قراردادی راهبردی در ونزوئلا امضا کرده و مسئولیت بهره‌برداری از میدان عظیم نفتی خونین ۵ در کمربند اورینوکو را بر عهده گرفته است. این میدان نفت سنگین حدود ۳۵ میلیارد بشکه نفت درجا دارد و در حال حاضر روزانه نزدیک به ۱۲ هزار بشکه نفت تولید می‌کند.
همچنین شرکت بریتانیایی بی‌پی، شرکت سرمایه‌گذاری انرژی بین‌المللی اکس‌آر‌جی متعلق به شرکت ملی نفت ابوظبی و شرکت قطری یو‌سی‌سی اویل اند گس هولدینگ، مجوز فعالیت در میدان گازی فراساحلی لوران ونزوئلا را دریافت کرده‌اند.
این میدان در شمال شرقی دلتای اورینوکو و در نزدیکی مرز دریایی ونزوئلا با ترینیداد و توباگو قرار دارد.
